Bəzi tarixlər təqvimin adi səhifəsi deyil. Onlar xalqın yaddaşında bir duyğuya, bir nəfəsə, bir ömürlük xatirəyə çevrilir. Elə günlər var ki, həmin tarixlərdə nə yalnız zaman dayanır, nə də insanlar. O günlərdə xatirələr danışır, ürəklər susur, gözlər isə sözlərdən daha çox həqiqəti söyləyir.
Fortunamag.az bildirir ki, Azərbaycan üçün 30 iyun məhz belə günlərdəndir – sevginin sədaqətlə, sədaqətin isə Vətən sevgisi ilə qovuşduğu mənəvi bir zirvə.
Deyirlər, həqiqi məhəbbət insanı dəyişdirir. Amma elə sevgilər də var ki, yalnız iki insanın taleyini deyil, bütöv bir xalqın duyğularını dəyişir. İlham və Fərizə Allahverdiyevlərin ömür yolu belə sevgilərdən biridir. Onların hekayəsi romantik hisslərin sərhədini aşaraq milli yaddaşın ayrılmaz parçasına çevrilib.
1989-cu ilin 30 iyununda iki gəncin həyat yolu birləşdi. Hər toy kimi o gün də ümid, sevinc, dualar və gələcəyə inam vardı. Vağzalının kövrək sədaları altında qurulan o ailə ocağı xoşbəxt ömrün başlanğıcı kimi görünürdü. Heç kim düşünməzdi ki, cəmi bir neçə ay sonra tale onların adını tarixə tamam başqa cür yazacaq.
İlham sadə həyat yaşayan, zəhməti sevən, mərd və Vətəninə bağlı bir gənc idi. Fərizə isə onun həyatına işıq saçan, arzularını paylaşan, gələcəyini birlikdə qurmaq istədiyi ömür-gün yoldaşı idi. Onların sevgisi böyük sözlərlə deyil, bir-birinə göstərdikləri qayğı, etibar və sədaqətlə yaşayırdı. Əsl məhəbbətin səsi də elə budur – sakit, dərin və sarsılmaz.
Lakin tarix bəzən insanların ən gözəl arzularını amansız sınaqlarla üz-üzə qoyur.
1990-cı ilin 20 Yanvar faciəsi Azərbaycan xalqının taleyində sağalmaz yaraya çevrildi. Sovet ordusunun Bakıda törətdiyi qanlı hadisələr yüzlərlə ailənin həyatını alt-üst etdi. Həmin gecə İlham Allahverdiyev də Vətənin azadlığı uğrunda canını fəda edənlərdən biri oldu. O, şəhidlik zirvəsinə yüksəldi və adı Azərbaycanın qəhrəman övladları sırasında əbədiləşdi.
Bu xəbər Fərizənin həyatında zamanın dayanması demək idi. Sevdiyi insanın yoxluğu onun üçün yalnız ayrılıq deyildi; bu, bütün həyatının mənasının itməsi idi. O, bu ağır dərdin qarşısında tab gətirə bilmədi və qısa müddət sonra dünyasını dəyişdi. Beləcə, yarımçıq qalan ailə ömrü əbədi bir məhəbbət dastanına çevrildi.
İllər keçdikcə İlham və Fərizənin taleyi Azərbaycan insanının qəlbində fərqli məna qazandı. Onların sevgisi artıq yalnız iki gəncin həyat hekayəsi kimi deyil, sədaqətin, fədakarlığın və mənəvi bütövlüyün rəmzi kimi qəbul olunmağa başladı. Məhz buna görə də 2003-cü ildən etibarən müxtəlif ictimai təşəbbüslər nəticəsində 30 iyun geniş ictimaiyyət arasında qeyri-rəsmi olaraq Milli Sevgililər Günü kimi anılır.
Dünyanın bir çox ölkəsində sevgi günü çiçəklər, hədiyyələr və romantik sürprizlərlə yadda qalır. Azərbaycan insanının yaddaşında isə 30 iyun daha fərqli məna daşıyır. Burada sevgi sadəcə iki ürəyin bir-birini seçməsi deyil. Burada sevgi sədaqətdir, fədakarlıqdır, ən çətin anda belə mənəvi dəyərlərə sadiq qalmaqdır. Bu tarix bizə xatırladır ki, Vətən sevgisi ilə ailə sevgisi bir-birindən ayrı deyil; onlar eyni ürəyin iki döyüntüsüdür.
Şəhidlər xiyabanında yanaşı uyuyan iki məzar bu gün də minlərlə insanın yolunu gözləyir. Ora gələnlər yalnız gül dəstələri qoymur, həm də insan ruhunun ən saf hissləri qarşısında ehtiramla baş əyirlər. Çünki bəzi sevgilər ölümə məğlub olmur. Onlar zamandan uca dayanaraq nəsillərə örnək olur.
Tarix zəfərlərlə yazılır, lakin xalqın mənəviyyatı insan taleləri ilə yaşayır. İlham və Fərizənin ömür yolu göstərir ki, həqiqi məhəbbət ömrün uzunluğu ilə deyil, qoyduğu mənəvi izlə ölçülür. Əbədi olan insanın yaşadığı illər deyil, yaşatdığı dəyərlərdir.
30 iyun bizə bir daha xatırladır ki, sevgi yalnız xoşbəxt günlərin hissi deyil. O, çətinlik qarşısında sınmayan iradə, ayrılıq qarşısında sarsılmayan sədaqət və zamanın belə silə bilmədiyi xatirədir.
Bəlkə də buna görə hər il iyunun son günü Azərbaycan səmasında görünməyən, amma hər kəsin qəlbində hiss olunan bir sükut dolaşır. O sükutun içində iki gəncin yarımçıq qalan arzuları, bitməyən sevgisi və əbədiyyətə qovuşmuş sədaqəti yaşayır.
Çünki bəzi məhəbbətlər bir ömür yaşamır...
Onlar bir millətin yaddaşı qədər yaşayırlar.
